Geleverd in de Dienst van de Onderdompeling op zondag 19 juli

in Wijkgemeente De Nieuwe Rank van de PG ’s-Gravenzande.

Waarom zou Ds. Henk Zeeman zich laten onderdompelen in wijkgemeente De Nieuwe Rank? Al meer als twee jaar mag ik gelovigen pastoraal begeleiden en helpen dit betekenisvolle liturgische gebaar te ondergaan. Het was een hele worsteling binnen de Protestantse Gemeente ‘s-Gravenzande, in samenspraak met PKN Utrecht, om de betekenis van én de formule voor deze liturgische handeling vast te stellen.

Wat was de behoefte? Menig gelovige wilde zijn of haar geloofsbelijdenis opnieuw bevestigen met een doophandeling.

Wat is het probleem? Wel, we zijn in de PKN al als kinderen gedoopt! Gods trouwe belofte is over ons uitgesproken, vast en zeker.

Weer een keer óverdopen, kan dus niet!

‘Maar wat kan dan wel?’ is de doortastende vraag die pioniersgemeente De Nieuwe Rank vroeg, We zijn op zoek gegaan naar taal die de trouw van God zoals de kinderdoop uitdrukt niet weerspreekt maar juist bevestigd én toch ook aan gelovigen in onze mondige eeuw ruimte biedt om het teken van de ‘Onderdompeling in water’ als teken van bekering te ondergaan, zoals het Nieuwe Testament ook dikwijls beschrijft.

Bijvoorbeeld in Romeinen 6:3-4.

‘Weet u niet dat wij die gedoopt zijn in Christus Jezus, zijn gedoopt in zijn dood? We zijn door de doop in zijn dood met hem begraven om, zoals Christus door de macht van de Vader uit de dood is opgewekt, een nieuw leven te leiden.’

Met deze innovatieve actie probeert DNR pionierend een brug te slaan, óver een conflict heen, dat in de geschiedenis van de Christelijke Kerk geweldige verdeeldheid heeft veroorzaakt en zelfs tot martelaren heeft geleid.

Het gaat in DNR niet om de kinderdoop versus een volwassen doop, maar DNR geeft graag aan gelovigen een gelegenheid om de kinderdoop te bevestigen met een bewuste belijdenis. Het ondergaan van de Onderdompeling onderstreept met Bijbelse taal en Bijbels beeld dat we bewust als mondige mensen met Jezus gestorven zijn én opstaan in een nieuw leven van discipelschap.

Maar er bestaat toch altijd het gevaar dat mensen het verkeerd begrijpen als ‘wederdoop’, hoor ik constant! Mijn reactie hierop, na twee jaar ervaring: “Mogen wij daarom nooit vernieuwen omdat mensen niet onze goede bedoelingen willen aanvaarden?”  We leggen het daarom altijd weer uit. Een mooie kans voor een persoonlijke getuigenis…. “Waarom heb ik de behoefte om de trouw van God (Kinderdoop!) te beantwoorden met dit gebaar van de Onderdompeling…”

De DNR beleeft nu al meer als twee jaar de zegen van deze prachtige liturgische handeling.

De Protestantse Gemeente ‘s-Gravenzande deelt in de zegen die Wijkgemeente De Nieuwe Rank beleefd.

Waarom zou Ds. Henk Zeeman deze handeling alleen mogen bedienen en ook niet zelf ondergaan? Vooral als hij op een gegeven moment in zijn leven zó zelf rekenschap wil geven van zijn twaalf jaar bediening als predikant in de kring van de PG ‘s-Gravenzande?

Vooral in een dienst waar juist deze gelijkenis van Jezus ‘over het sleepnet van het Koninkrijk’ op het preekrooster staat: Mattheus 13:47-52.

Elke Schriftgeleerde, uit elke traditie, is altijd van nature té gereed om een oordeel te vellen tussen slecht en goed. Zo staan ze hier samen voor Jezus. Zo zullen ze Hem ook straks naar het kruis dwingen!

En Jezus roept deze Schriftgeleerden op om opnieuw leerlingen te worden en vooral nieuwe dingen uit hun voorraad te halen… Let goed op de volgorde: ‘nieuwe en oude dingen’.

Wil Henk Zeeman mensen schofferen? Nee!

Wil Ik Wijkgemeente NoorderBrug schofferen? Nee! Alleen de gedachte al scheurt mijn hart kapot.

Ik heb vandaag zelf een bijzondere gelegenheid om het verhaal van Gods trouw te bevestigen. Daartoe geeft deze Dienst van de Onderdompeling mij nu een prachtige gelegenheid in De Nieuwe Rank.

Mijn persoonlijke Getuigenis

Mensen die mijn persoonlijke verhaal kennen, weten dat ik een bijzondere geschiedenis heb in de Protestantse Kerk. Ooit werd ik geboren in een Rooms-Katholiek gezin in Zwolle (op 15 november 1955). De condities waren toen bar en boos en mijn levenskans erg klein omdat ik veel te vroeg, geboren werd. Het gevolg was dat de vroedvrouw aanwezig onmiddellijk aan mijn ouders voorstelde dat ik de ‘Nooddoop’ zou moeten ontvangen, iets wat ze zelf summier ondernam. Zo kreeg ik dikwijls te horen dat deze protestantse vroedvrouw (de afgesproken katholieke vroedvrouw was niet beschikbaar op dit crisismoment!), Zuster van der Kolk, mij thuis in de keuken onder de kraan doopte. (Deze mevrouw kreeg een legendarische status in Zwolle. Er is zelfs een straat naar haar vernoemd.)

Feit is dat dit gold als een legitieme doop in de Rooms-Katholieke Kerk. Ook de Protestantse kerk in Zuid-Afrika nam het kerkordelijk voor lief. Als theologische student had ik zo wel degelijk mijn twijfels maar ik kreeg er vrede mee. Mijn ouders hielden later de persoonlijke mening erop na dat ik ooit Protestants ben geworden omdat ik gedoopt was door een Protestantse vrouw…

Intussen startte ik mijn theologische studies in Zuid-Afrika met een belofte aan mijn tegenstribbelende ouders dat ik zou wachten tot ik 21 was geworden voor ik formeel zou ‘overstappen’ naar de Protestantse Kerk. Toen dit moment aanbrak, was het best lastig om deze stap gemakkelijk te zetten. Een domineesvriend (dr. MTS Zeeman, nota bene 😉 suggereerde dat hij me zou helpen. Hij nam in één week een catecheseboekje met me door en ik werd door hem tijdens de daaropvolgende avonddienst summier ‘voorgesteld’ als gemeentelid in de gemeente Berg en Dal te Bloemfontein. Ik herinner mezelf een kille lege kerk…

Afronding bijzondere persoonlijke geestelijke ontwikkeling

Nu, na vele jaren in de pastorale bediening als predikant, heb ik waar van toepassing, mijn eigen verhaal gebruikt om mensen pastoraal tot het besef te laten komen dat God ons leven bestuurt. We mogen unieke en bijzondere persoonlijke dingen die we meemaken ook vanuit een vertrouwen in God benaderen en duiden…

En zo begon ik in 1982 mijn loopbaan als predikant en maakte best bijzondere dingen mee, zowel in Zuid-Afrika als later in Nederland. Tot mijn huidige verbondenheid aan de pioniersgemeente De Nieuwe Rank aan toe!

Als ik nu terugblik, geld als een persoonlijk hoogtepunt zeker de totstandkoming en begeleiding van de Dienst van de Onderdompeling als geaccepteerde liturgische handeling binnen het PKN-verband, om mensen te helpen een stap te zetten tot nieuwe geloofsvorming.

Als ik nu alles op een rijtje zet, na 38 jaar als predikant, zie ik een unieke gelegenheid om mijn persoonlijke geestelijke ontwikkeling af te ronden door zelf op 19 juli 2020 deze Dienst van de Onderdompeling te ondergaan als een openbare bevestiging van mijn persoonlijke doop en geloofsbelijdenis-verhaal. Zo worden al mijn geestelijke losse draadjes in mijn persoonlijke Bol Wol bewust vastgeknoopt in een patroon tot eer van God en tot welzijn van de gemeente De Nieuwe Rank.

Hiermee bevestig ik namelijk tenslotte zelf, als voorganger binnen DNR, het karakter van de pioniersgemeente DNR, als een geloofsgemeenschap die mensen aanzet om nieuw na te denken over hun eigen geloof en betrokkenheid bij de kerk. Moge dit een inspiratie zijn…

__________________________________________________________

Ik zie dus vandaag in de Dienst van de Onderdompeling een prachtige gelegenheid om mijn persoonlijke geloofsverhaal in de kring van mijn ‘halve gemeente DNR’ af te ronden. Ik bid van harte dat mijn ‘andere halve gemeente NB’ ook deze nieuwe gelegenheid zal begrijpen, die de Trouwe God mij geeft.

Ik ben echt geen balorige wijsneus! Ik stond zeker met vrees en beven in de zee, toen mijn bril onderwater verdween. Ik dank de Vader dat Hij toen ook maar fijntjes onderstreepte dat Hij mij in staat stelt om nieuwe en oude dingen ‘uit de zee tevoorschijn te halen’. Ik eindig hier graag met een stukje gedicht dat ik daarna hierover schreef…

Wedervaring

Ik sta halflijf in de Noordzee, mijn gezicht naar het strand vol mensen.

Terwijl ik me verzet tegen de driftige golfslag in mijn rug.

Het is bijna niet mogelijk om staande te blijven.

De bruisende zee probeert me eruit te drijven?

De derde ‘dompeling’… komt het water binnenlopen,

al net zo moeilijk, strompelend en struikelend.

Plotseling,

slaat een kruisslag van twee golven me van achteren in de rug.

We verliezen ons balans en ik val voorover in het water…

(Maar het is toch nog niet mijn eigen beurt!)

Het zoute water brand tranen in mijn ogen los.

Wijdbeens beur Ik naar achteren om ’n nieuwe staanplek te vinden.

Zelfs het zand onder mijn voeten golft onbegaanbaar.

Een onderwater zandstorm striemt mijn benen.

De wind wappert extra fris in mijn gezicht.

Wat is er mis?

Ik raak aan mijn gezicht.

Mijn bril is weg!

Een nieuwe donkerbruine golf deint zich aan.

Ik verzet treden, land galant op mijn tenen en zak diep weg in het zand.

Paniek drijft in me naar boven.

Mijn bril is verdwenen in het ondoorzichtige water.

Ik roep: “Mijn bril is weg!”

Een stem roept dom terug: “Misschien spoelt ‘ie wel uit!”

Ik sta een eeuwigheid desperaat wijdbeens te leunen tegen het water.

Het hoogwater draait al om mijn borst.

Mijn bril is weg!

Ik bid: “Ach Vader, waar is mijn bril?”

En tast met mijn tenen in het rond.

Tegen niets.

En de volgende golf tilt mij alweer op.

En ik land weer een stukje verderop.

Ik begin me noodgedwongen te berusten.

De volgende ‘dompeling’ staat nu voor mijn neus.

Ik zet me schrap.

Mijn teen schuurt diep beneden tegen een krab?

Ik grijp tastend naar beneden.

Zak weg in het bruine korrelige water.

Mijn hoeveelste onderdompeling is het nu al vanavond?

Ik graai in het wilde weg

En grijp, ik weet het al zeker, de poot van mijn bril.

Ik ‘sleep’ het bovenwater,

Licht de bril triomfantelijk in de lucht!

De mensen juichen en klappen in hun handen.

Ik zet hem diep dankbaar terug op mijn neus.

Henk Zeeman

DvdO Slag den Beukel, ‘s-Gravenzande 200714

______________________________________

Er waren gelukkig velen getuige van deze gebeurtenis. Ik put extra blijdschap uit deze knipoog van God?!

Soli Deo Gloria,

Henk Zeeman vdm, PG ‘s-Gravenzande

19 juli 2020